rehabilitacja rwy ramiennej

Rwa ramienna jest zespołem objawów, powstałych w wyniku ucisku na strukturę nerwową. Pisząc o strukturze nerwowej, mam na myśli korzenie nerwowe szyjnego odcinka kręgosłupa. Najczęstszą przyczyną rwy ramiennej jest dyskopatia kręgosłupa szyjnego. Przemieszczający się materiał dyskowy może ucisnąć osłonkę oponową korzenia, powodując ostry ból korzeniowy lub ucisnąć korzeń, zaburzając przewodnictwo w nerwie.

Charakterystycznymi dolegliwościami  rwy ramiennej są:

  • silne bóle karku lub bóle w okolicy łopatki promieniujące do barku i/lub kończyny górnej,
  • ograniczona ruchomość kręgosłupa szyjnego,
  • uczucie boleśnie napiętych mięśni karku,
  • ew. upośledzenie czucia w kończynie górnej,
  • ew. mrowienia, drętwienia (parestezje) w palcach dłoni,
  • ew. osłabienie mięśni kończyny górnej

Dolegliwości nasilają się przy kaszlu, kichaniu, w czasie poruszania głową lub podczas dźwigania czy noszenia cięższych przedmiotów. Odpoczynek z odpowiednim ułożeniem głowy i kończyny górnej, łagodzi ból lub znosi go całkowicie.

Korzenie nerwowe opuszczają kanał kręgowy przez otwory międzykręgowe. W warunkach prawidłowych wielkość otworów zapewnia bezkonfliktową możliwość poruszania się struktury nerwowej w ich świetle, niezależnie od pozycji głowy względem tułowia. Sytuacja ulega zmianie w przebiegu choroby zwyrodnieniowej kręgosłupa. Zdeformowane krążki międzykręgowe, osteofity zmniejszają światło otworu międzykręgowego, doprowadzając do kompresji korzenia.

Sposób rehabilitacji rwy ramiennej jest uzależniony od nasilenia i rodzaju dolegliwości z jakimi zgłosił się pacjent. W ostrym stanie zaleca się odpoczynek, unikanie wykonywania gwałtownych ruchów głową, czy długotrwałego przebywania w nieskorygowanej pozycji. Można również wykorzystać łagodne środki terapii manualnej (trakcje, neuromobilizacje, techniki na tkankach miękkich).

Złagodzenie lub ustąpienie dolegliwości nie oznacza wyzdrowienia. Rwa ramienna nawraca, dlatego ważne jest aby kontynuować rozpoczętą rehabilitację. Zadaniem fizjoterapeuty po ustąpieniu ostrych dolegliwości będzie wzmocnienie osłabionych i rozciągnięcie skróconych mięśni, co ustabilizuje kręgosłup szyjny i skoryguje postawę ciała pacjenta. Niezbędne jest również dalsze wykorzystanie technik neuromobilizacji w celu poprawy ruchomości struktury nerwowej i zmniejszenia stopnia jej uwrażliwienia na bodźce mechaniczne. Takie kompleksowe działanie, uzupełnione o instruktaż ćwiczeń do wykonywania poza gabinetem rehabilitacji, zmniejszy ryzyko pojawienia się kolejnego incydentu.