rehabilitacja dzieci z obniżonym napięciem posturalnym

Każde dziecko posiada swój „indywidualny” rozkład napięcia mięśniowego. Dzieci z prawidłowym podstawowym napięciem posturalnym potrafią osiągnąć prawidłową postawę oraz rozwój dwunożnej lokomocji nie wykorzystując mechanizmów kompensacyjnych.

Prawidłowa postawa charakteryzuje się symetrią, wyrównaniem posturalnym we wszystkich płaszczyznach  (liniowe ustawienie segmentów ciała ), a także osiowym ustawieniem kończyn dolnych.

Dzieci z obniżonym podstawowym napięciem  posturalnym, również osiągają  dwunożną lokomocję, jednak zmuszone są do pracy w nieprawidłowych  wzorcach motorycznych.

Nieco obniżone napięcie posturalne u dziecka generuje wzmożone napięcie na obwodzie – w dystalnych częściach ciała, a to z kolei  utrudnia wykonywanie ruchów antygrawitacyjnych. Obserwacja takiego dziecka pozwala wychwycić następujące kompensacje w obrębie tułowia i kończyn dolnych :

  • plecy okrągłe lub płaskie mające wpływ na powstawanie skolioz ,
  • asymetrie tułowia,
  • nadmierną rotację wewnętrzną w stawach biodrowych (chód „gołębi”),
  • nadmierną rotację zewnętrzną w stawach biodrowych ( chód „ chaplinowski”),
  • przeprosty w stawach kolanowych
  • koślawe ustawienie kolan i stóp

Wcześniej  u tych dzieci możemy zaobserwować :

  • znaczne napięcie mięśni karku,
  • silnie napięte mięśnie przykręgosłupowe ,
  • wysokie ustawienie barków,
  • unoszenie kkg .w rotacji wewnętrznej z zaciśniętymi dłońmi  i nawróconymi przedramionami,
  • znaczny opór w czasie ruchów biernych kończyn dolnych.
  • dzieci szybko się pionizują jednak często chodzą na palcach,
  • miednicę w przodopochyleniu.

 U dzieci z niskim podstawowym napięciem posturalnym pojawiają się:

  • trudności w podnoszeniu głowy podczas leżenia na brzuszku i/lub na plecach,
  • często otwarte usta,
  • niechęć do leżenia na brzuchu,
  • brzuszek  rozlany  „żabi”,
  • przebywanie w pozycji siedzącej z wykorzystaniem dużej płaszczyzny podparcia , z zaciskaniem palców stóp dla lepszej stabilizacji ,
  • poruszanie się dziecka na pośladkach po podłodze,
  • niechęć do czworakowania ,
  • późno pojawiająca się gotowość do stania i stawiania pierwszych kroków,

Pojawienie się u dziecka w pierwszym roku życia w/w objawów owinno być dla rodziców sygnałem do umówienia wizyty konsultacyjnej u fizjoterapeuty, który specjalizuje się w rehabilitacji dzieci.

Dzieci w wielu wypadkach osiągają samodzielnie moment dwunożnej pionizacji i lokomocji. Jednak jeśli są to dzieci z nieco obniżonym lub obniżonym napięciem posturalnym , zmuszone są do wykorzystania wielu mechanizmów kompensacyjnych. Rozkład napięcia posturalnego  który reprezentują  przyczynia się do braku liniowego ustawienia segmentów ciała , czy osiowego ustawienia kończyn ,co jest przyczyną powstawania wad postawy.

Fizjoterapeuta ocenia nie tylko to czy dziecko osiąga kolejne etapy rozwoju ruchowego zgodnie z wiekiem kalendarzowym, lecz również  analizuje sposób w jakim to robi. Innymi słowy rozwój oceniany jest  zarówno pod względem ilościowym jak i jakościowym.

Im wcześniej rozpoczniemy terapię nieprawidłowego rozkładu napięcia posturalnego ,tym mniejsze ryzyko wytworzenia i późniejszego utrwalania mechanizmów kompensacyjnych, co z kolei ograniczy rozwój patologicznych wzorców posturalnych.